• از شروع مدرسه ی سورن٬ یک ماهی می گذره. اوایل که می بردیمش برای گذاشتن و بیرون آمدنش از کلاس٬ مشکل داشتیم. چون چسبیده بود به من و نمی ذاشت بیام بیرون....بعد هم که یواشکی جیم می شدم٬ مختصر گریه ای می کرد..... حالا بعد از یک ماه٬به سمت کلاسش پرواز می کنه....گرچه خیلی زبان متوجه نمی شه٬ اما هیچوقت ندیدم در مقابل یک فرد انگلیسی خودش رو از تک و تا بندازه...و با زبون من در آری و سه چار تا لغت که از مدرسه یاد گرفته٬ هم خودش رو در دل بقیه جا می کنه و هم گلیمش رو از آب بیرون می کشه....مدرسه اش دو روز دوشنبه و پنجشنبه از نه صبح تا یازده و نیم و به زودی وقتی سه سالش تموم بشه٬ هر روز به همین مدت زمان باید بذاریمش مدرسه....
• کودک نورسمان وارد هفته ی سیزدهم عمرش شد....با اسکن دیروز بالاخره باور کردم که وجود داره٬ سالمه٬ دست و پاش حرکت می کنه و شکل گرفته و بالاخره ٬ قلبش می تپه....یعنی جون گرفته و روح در بدنش دمیده شده ... و دیگه نمی شه بهش گفت سلول.... و هنوز در این برزخم که به راستی با داشتن دو بچه ٬ در مملکتی غریب( که حالا دیگه شهروند قانونی و رسمیش حساب می شیم) می تونم از پسش بر بیم یا نه؟ آیا اشتباه نکرده ام؟ از چه جیزهایی باید در زندگیم چشم بپوشم وآیا شهامتش را دارم یا نه؟ و به چندین دوست فکر می کنم که تک فرزند هستند و سعی می کنم خودم را به جای اونها بگذارم و مقایسه کنم ببینم چه چیزهایی به دست آورده اند و چه لحظاتی را در زندگی ندارند ( که خوب کمتر هم نتیجه می گیرم).....
• آبان ٬ معنای سابقش رو در ذهنم  از دست داد......دیگه ماه آبان برام با ماههای معمولی دیگه٬ یکسان شد....!!

سال نوی ما با خبرهای خوب و بد شروع شد.اول مدارکی که به Home office فرستاده بودیم٬آمد...و این نوید نامه ی دیگری شد از Council که خانوم بیا به سر ملکه قسم بخور که به ملکه و کشور انگلستان و قوانین انگلستان٬ به عنوان یک شهروند انگلیسی وفادار می مانی. از آن طرف٬ شنبه و یکشنبه ی قبل از مراسم قسم٬ کوچیک خانوم بیمار شد.....تعادلش رو بی دلیل از دست داد و سمت راست بدنش لمس شد....زمین خورد و سرش خورد به میز شیشه ای....و نیم ساعت بعد هم شروع کرد بالا آوردن...بیمارستان٬ تیمی مجهز بسیج کرد که تمام بدن بچه را از نوک سر تا پا معاینه کردند٬...بعد هم تیمی آوردند که سر بچه را سی تی اسکن کنند....برای آن هم باید بچه را بیهوش می کردند که زیر دستگاه تکان نخورد.....چی کشیدم و چقدر گریه کردم و چقدر نذر و نیاز کردم و چقدر دعا کردم و چقدر پیراهن مسعود را چنگ زدم٬ بماند...سی تی اسکن چیزی را نشان نداد و ما نفسی به راحتی کشیدیم و کوچیک خانوم دو روز در بیمارستان ماند تا تعادلش را یافت و با بهبود نسبی از شهر خواهر مسعود به شهر خودمان برگشتیم و همان روز رفتیم به سر ملکه قسم خورده و با خستگی تمام مقابل خانوم محترمی ایستادم و حرفهایش را تکرار کردم و بعد هم برایم سرود ملی انگلستان را پخش کردند و کاغذ لوله شده ای دستم دادند و عکس گرفتم با آن خانم و این شد کل مراسم من٬ با حضور مسعود٬ کوچیک نیمه بیمار و آن خانم شیک و مرتب....بی هیچکس.....چقدر دلم برای تنهایی خودم سوخت...کاغذ لوله شده را به همراه مدارک و عکس فرستادم برای Home office و الآن ده روز هست که منتظر خبری از پاسپورت انگلیسیم هستم و به زودی تصمیم داریم سه تایی سفر به دور دنیا رو آغاز کنیم.....

• اردیبهشت من آغاز شد....اردی بهشت٬ ماه همه ی روزهای مهم و تصمیم گیری های مهمتر زندگی من هست.....همه ی روزهای این ماه را دوست دارم.....تولد مادرم٬ سالگرد نامزدی مان٬ سالگرد ازدواجمان٬ تولد همسرم٬ تولد خودم....و احتمالا پاسپورت انگلیسیم هم که در این ماه سر و کله اش پیدا خواهد شد....و بالاخره روزی هم که برای همیشه از ایران بیرون آمدم٬ در اردیبهشت بود......چه ماه مهم و بالا پایین داری....دوستش دارم.
• فیلم خیلی دیدم در این مدت...بی آنکه اسمهاشون یادم بیاد.....دو تا رمان بچه دبیرستانی به دستم افتاد که هر کدام را دو روزه خواندم.....که کوچیک خانوم می گفت مامان نخون....نخون...بازی کنیم......لهجه ای شبیه لهجه ی افغانی پیدا کرده...و کلی ما رو به خنده می ندازه...جملات سه کلمه ای رو یک هفته ای هست شروع کرده...مثل: بیا بازی کنیم.....تلویزون خاموش کنیم.....کتاب بیار بخونیم.... تو فنگی(توت فرنگی) می خوای؟ (مثل خودم که ازش می پرسم توت فرنگی می خوای٬ نمی تونه بگه توت فرنگی می خوام...همون جمله رو مثل من تکرار می کنه)....تلوزون خاموش کنم؟(یعنی تلویزیون را خاموش کن).....ماکاری می خوای؟(یعنی ماکارونی می خوام)......از آب استخر واهمه نداره...تز اون بالا چالاپ و بی ترس می پره توی آب.....نمی دونه غرق شدن چیه...مثل ماهی توی آب وول می خوره....فکر کنم شناگر قابلی بشه (امیدوارم)....
• هوا روی چهارده پانزده درجه است.....گرم شده اما هنوز یک کت گرم همه جا دنبالمون هست.....آفتاب قسطی اینجا٬ گاهی حسابی بهمون می چسبه....روزهامون تقریبا یکسان می گذرند.....کار بعد از ظهر من و نگهداری از کوچیک و یک آخر هفته ی پر برنامه و دیدن دوستان و خرید و تماس با ایران و خواندن ای میلهای دوستان خوب و تازگی هم عضویت در فیس بوک....خدا رو شکر که بیشتر دوستانم رو پیدا کرده ام......اردیبهشت زیبایی را آرزو می کنم.

دلم برای این روزهای ایران خیلی تنگ می شه...می دونم دست مردم هم این روزها تنگه و نمی تونن اونجور که دلشون می خواد عید رو برگزار کنند٬...اما ای کاش می شد می رفتم میدون تجریش٬ می نشستم یه گوشه و رفت و آمد و قیل و قال مردم شب عید رو تماشا می کردم......امسال هم نشد عید بیاییم ایران...دیدی؟

شنبه و یکشنبه ای که گذشت٬ بالاخره دست دخترم رو گرفتم و با هم رفتیم دیدن هنگامه و پسرش امیر و شوهرش کریستوفر....با قطار....بگذریم که کلی پول بلیط رفت و برگشتم شد٬ کالسکه ی گنده ی سورن٬ بالا و پایین بردنش کلی جون ازم گرفت....موقع برگشتن قطارم رو از دست دادم و یک ساعت توی سرما معطل شدیم و کوچیک خانوم کلی نق زد و آخرش هم کلی گریه کرد و خوابش به هم ریخت .....اما ارزش دیدن دوستم و بچه اش و بچه ی توی شکمش و شوهرش رو داشت.....چون اینقدر حرف زدیم حرف زدیم حرف زدیم که دیگه شب از نیمه گذشت و فک درد گرفتیم....کلی از روزهای دانشجویی و تیم بدمینتون و مامان بابا ها و روزهایی که بر ما گذشت و سالهایی که هم رو ندیدیم و.....از همه چی حرف زدیم.....حالا کلی خیالمون راحته که توی این دوری٬ یه نفر رو داریم که بهش احساس نزدیکی کنیم و دلتنگش بشیم و نگرانش بشیم ......کسی مثل خواهری که اون هیچوقت نداشته و من دو سه ساله که ندارم.....

به هر حال٬پیشاپیش٬ سال نو٬ نوروز نو٬عید نو٬ روزگار نو بر همگان مبارک.امیدوارم سال خوب و کم تنش و پر اطلاعات وپر پول و کم اعصاب خوردی باشه....به علاوه ی پاسپورت انگلیسیم که الآن چهار ماهه مدارکم رو فرستادم و منتظرم خبری بشه ازش.....سال نو مبارک...سنم رو چی کار کنم که مثل فیل داره زیاد می شه...عمرم که داره می گذره...دخترم که داره بزرگ می شه......؟...هیچی...چی کارش می شه کرد؟....مبارک.

• روز یکشنبه ی گذشته نتونستیم به دیدن هنگامه بریم٬ چون اونهم نتونست به همون محلی بیاد که قرار بود اونجا ببینیمش.. دارم برنامه ریزی می کنم برای آخر هفته ی دیگه...شاید برم خونشون.برنامه ی قطار رو چک کردم و روز شنبه با کوچیک با هم می ریم به شهرشون که تا شهر ما یک ساعت فاصله داره.
• در عوض کوچیک رو بردیم به یک پارک آبی....شهامتش خیلی برای آب بازی زیاد شده....از شیش تا پله می رفت بالا و من هم باید دستهاشو می گرفتم و از اون بالا شالاپ می پرید توی آب...
• یک هفته ده روزی هست که پستونکش رو ازش گرفته ایم...فکر می کردم کار سختی هست و خیلی گریه خواهد کرد ...ولی فقط یکی دو بار به مدت پنج دقیقه خیلی با التماس گریه کرد و من فقط نگاهش کردم٬ یا سعی کردم حواسش رو به یک چیز دیگه ای جلب کنم....و بعد فقط یکی دو بار اسمش رو برد و باز دید خبری نیست و ما هی بهش می گیم٬ ممه خونه ی عمه است٬ یا ممه پیش آرش مونده(پسر عمه اش)...و حالا داریم سعی می کنیم که دیگه موقع خواب هم بهش پستونک ندیم...فکر می کنم مجموعا یک پروسه ی سه هفته ای بشه و بعد٬ تمام.
• حالا آب دهانش زیاد شده دوباره٬ گونه هاش گل انداخته و دوباره بوی جیشش عوض شده و حدس می زنیم که داره دندونهای عقبیش در میاد...چون سابقه نداشت اینقدر آب از دهانش آویزون باشه.
• بالاخره تقاضای کم کردن یک روز کاریم رو امضا کردم٬ یک سالی که گذشت مثل اسب کار کردم که شاید پایه ی پاداشم بره بالا یا امتیاز بندی شغلیم عوض بشه....اما امتیاز بندیم با همه ی بچه هایی که کم کاری و غیبت دارند و شل کار می کنند و کار براشون وقت گذرونیه٬ یکی از آب در اومد.....منهم گفتم ...ون لقتون.....روز کاریم و سرعت کار کردنم رو کم کردم....می خوام بی نظم بشم..از استعلاجی هام استفاده کنم...همه ی سو استفاده هایی هم که بشه بعد از این از محل کارم و اعتمادشون خواهم کرد.....دیگه برام مهم نیست که کارشون باید امشب تموم بشه یا فردا...مهم نیست که بالاترین کمپانی دنیا هستند یا پایین ترین.....حالا که خیلی چیزهای ابتدایی رو در مورد تشویق کارمندهاشون نمی دونند٬ من واسه ی چی بالا و پایین بپرم؟

  فکر که می کنم٬ می بینم تا پیش از سی سالگی٬ فقط گیرنده بوده ام...هی تحصیل کرده ام...هی یاد گرفته ام...هی گرفته ام...هی اندوخته ام...هی داشته ام...... بعد از سی سالگی که شده... با حساب سر انگشتی ام٬ نوبت پرداخت و پس دادن و برگرداندن و در یک کلام٬ از دست دادن  شده است..... در این پنج سال٬ اعصابم٬ روحیه ام٬ دندان هایم٬ سلامتی ام را از دست داده ام..... به کودکی٬ حق زندگی کردن و بدنیا آمدن داده ام.... خواهرم را از دست داده ام.....تعدادی از اقوام را از دست داده ام..... برخی دانسته هایم را از دست داده ام..... از اندوخته های علمی ام که مثل سیخ توی مغزم فرو می کردم٬ استفاده نکرده ام...... سفری نرفته ام...تجربه ای نیاندوخته ام..... کتاب زیادی نخوانده ام...علم جدیدی یاد نگرفته ام.....

به دیدن هم می رویم.....می رویم که برای هم دوستی نزدیک تر شویم...چون تنهاییمان در این جزیره آنقدر بزرگ و زخمش چنان کاریست که......

کوچیک رو بردم استخر امروز.....بی نهایت داشت لذت می برد که سر پنجاه دقیقه بیرونمون کردند....چون تعطیلات میان ترم مدرسه هاست و ساعت استخر٬ یک ساعت یک ساعت تقسیم شده.....کلی با آب کیف کرد...کلی روی آب خوابید و به من حالی می کرد که زیر تنه اش رو بگیرم....کلی از آب رفت بیرون و مثل شیرجه پرید توی بغل من......وقتی از آب بیرونمون کردند بی نهایت برای آب بازی گریه کرد....

تصمیم دارم از روزهای کاریم یک روز کم کنم....چون بی نهایت انرژی ازم می گیره...هر شب از شش تا دوازده شب....تا بخوابم یک هست و دو سه بار هم طی شب بیدار می شم که کوچیک خانوم شیر بخوره یا پستونکش رو پیدا کنه...خلاصه یک خواب تیکه پاره و خستگی روز و کلی کار هم در محل کار....اما از اونجا که حمال خوبی هستم٬ دلشون نمیاد به این آسونی من رو از دست بدن و واسه ی یک روز کم کردن روز کاریم٬ کلی دارند سنگ می ندازن جلو پام.....اما من کوتاه نمی آم.

دلم می خواد کتاب بخونم....دلم می خواد فارسی بشنوم.....دلم می خواد توی خیابون که راه می رم چهار کلمه ی آشنا بشنوم..... ظاهرا داره دلم برای یک چیزایی تنگ می شه.